41. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Ez diot utziko haren gorputz-adarrak eta haren indar paregabea deskribatzeari. Nork ireki du haren kanpoko estalkia eta sartu da haren armadura bikoitzean? Nork ireki ditu haren ahoko bi ateak, hortz beldurgarriz inguratuak? Haren bizkarra ezkutu-ilarez osatua dago, zirrikiturik gabe zigilu batez itxita, hain estu lotuak elkarren artean, non airea ere ezin baita haien artetik igaro. Bakoitza ondokoari soldatua dago; elkarri lotuta daude eta ezin dira bereizi. Haren doministikuak distirak jaurtitzen ditu, eta haren begiek egunsentiak bezala dir-dir egiten dute. Haren ahotik zuziak ateratzen dira eta su-txinpartak jauzi egiten dute. Haren sudur-zuloetatik kea ateratzen da, sutan jarritako eta irakiten dagoen galdara batetik bezala. Haren hatsak ikatzak pizten ditu, eta sugarrak ateratzen dira haren ahotik. Haren lepoan dago indarra, eta izuak dantza egiten du haren aurrean. Haren haragiak trinkoak dira, haren gainean urtuak bezala eta mugiezinak. Haren bihotza harkaitza bezain gogorra da, errotarria bezain gogorra. Zutitzen denean, heroiak ere dardarka hasten dira eta izuturik amore ematen dute. Hura jotzen duen ezpatak ez du eusten, ezta lantzak, dardoak edo azkonak ere. Harentzat burdina lastoa da eta brontzea egur ustela. Geziek ez dute uxatzen; habailako harriak lasto xehe bihurtzen zaizkio. Maza lumatxa iruditzen zaio, eta barre egiten dio azkonaren dardarari. Haren sabela ertz zorrotzeko ezkataz estalita dago eta lokatza arrastatzen du larraineko narrak bezala. Sakonera galdara bat bezala irakinarazten du eta ura intsentsu-ontzi bat bezala kearazten. Atzean arrasto distiratsua uzten du; urak ile urdindua dirudi. Lurrean ez dago haren parekorik, beldurrik gabe sortua izan baita. Aurrez aurre jartzen zaio goratua den guztiari, eta basa-piztia guztien erregea da. Baina hura menderatzeko itxaropena zapuztu egiten da. Jainkoa ere hura ikustean lurrera eroriko al da? Ez da otzana izango zirikatzen dutenean. Nor izango da, bada, nire aurrean eusteko gai? Nor jarri zait aurrez aurre eta atera da kalterik gabe? Zeru azpian dagoen guztia nirea da.» |
