18. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Xuhko Bildadek hitza hartu eta esan zuen: «Noiz arte ibiliko zarete hitzen bila? Hausnartu lehenik, eta gero hitz egingo dugu. Zergatik hartzen gaituzue piztiatzat eta ergeltzat? Zu, zeure amorruaz zeure burua urratzen duzun hori, zure erruz hustu behar al da lurra, edo harkaitza bere lekutik mugitu? Gaiztoaren argia itzali egiten da, eta haren sutondoko sugarrak ez du gehiago distiratzen. Haren etxolako argia ilundu egiten da, eta haren kriseilua itzaltzen. Haren urrats indartsuak laburtu egiten dira, eta bere asmoek erorarazten dute. Bere oinek sarera eramaten dute, eta sare-mailetan barrena ibiltzen da. Lakio batek orkatiletatik harrapatzen du, eta hilobia haren gainean ixten da. Korapiloak daude lurrean ezkutatuta eta tranpak haren bidean. Beldurrek inguratu eta izutzen dute, urrats bakoitzean jazartzen dute. Haren indarra ahuldu egiten da, eta zoritxarra saihetsean itsasten zaio. Gaixotasunak haren azala jaten du eta gorputz-adarrak irensten dizkio. Bere etxolako lasaitasunetik erauzten dute, Izuen Erregearengana eramateko. Haren etxolari su ematen diote, eta sufrea zabaltzen dute haren ondasunen gainean. Behean, haren sustraiak lehortu egiten dira; goian, haren adarrak ihartu. Haren oroitzapena herrialdetik desagertzen da, eta haren izena inguru guztian ahazten da. Argitik ilunpetara kanporatzen dute, mundutik erbesteratzen. Ez du seme-alabarik ez ondorengorik bere herrian, ezta bizirik geratuko den inor ere bere lurraldean. Haren patuak mendebaldekoak izutzen ditu, eta ekialdekoak ikaraz betetzen. Horrelakoa da gaiztoaren bizilekua, Jainkoa aitortzen ez duenaren tokia!» |
