16. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Jobek erantzun zuen: «Horrelako mila hitzaldi entzun ditut dagoeneko; denok zarete kontsolatzaile gogaikarriak. Ez al dute amaierarik hitzaldi hutsek? Zerk bultzatzen zaitu erantzutera? Nik zuek bezala hitz egingo al nuke zuek nire lekuan egongo bazinete? Hitzak bata bestearen atzetik jaurtiko al nizkizueke, zuen aurka burua astinduz? Nire ahoaz kontsolatuko al zintuzketet? Edo errukiak nire ezpainei eutsiko al lieke? Baina hitz egin arren, nire mina ez da amaitzen; isilik geratu arren, ez da nigandik aldentzen. Azkenean, menderatu egin nau. Eta zuk nire testigantza isilarazten duzu eta jazartzen nauzu; nire gaitza nire aurkako lekuko gisa altxatzen da eta aurpegira salatzen nau. Jainkoaren amorruak eraso eta urratzen nau; hortzak karraskatzen ditu nire aurka eta begirada etsaitsuaz begiratzen dit. Ahoa zabaltzen dute nire aurka, irainez masailean jotzen naute, eta denak batera oldartzen zaizkit. Jainkoak gaiztoen esku uzten nau, gaizkileen eskuetara botatzen nau. Lasai bizi nintzen, baina hark txikitu egin ninduen; lepotik heldu eta puskatu egin ninduen, bere jomuga bihurtu ninduen. Bere arkulariek inguratu ninduten; errukirik gabe giltzurrunak zulatu zizkidaten eta nire behazuna lurrera isuri zuten. Zauriz zauri urratu zidan haragia eta gudari batek bezala oldartu zitzaidan. Zakua josi dut nire azalaren gainean eta nire duintasuna hautsetan hondoratu dut. Aurpegia gorriturik daukat negar egitearen negarrez, eta itzalak betazalak estaltzen dizkit, nahiz eta nire eskuetan indarkeriarik ez dagoen eta nire otoitza zintzoa den. Lurra, ez estali nire odola! Eta orain, nire lekukoa zeruan badago eta nire defendatzailea goian, —nire lagunak nitaz trufatzen diren bitartean eta nik Jainkoaren aurrean negar egin behar dudala—, hark epai dezala gizaki baten eta Jainkoaren artean, gizaki baten eta haren lagunaren artean. Izan ere, urte gutxi batzuk igaroko dira eta itzulerarik gabeko bidaia abiatuko dut». |
