19. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Jobek erantzun zuen: «Noiz arte jarraituko duzue ni atsekabetzen eta zuen hitzekin zapaltzen? Hamar aldiz lotsarazi nauzue dagoeneko, eta lotsarik gabe iraindu nauzue. Eta benetan huts egin badut, nirekin geratzen da nire hutsegitea. Nire aurrean garaipena ospatu nahi al duzue, nire lotsa aurpegiratuz? Jakin ezazue, bada, Jainkoa dela ni nahasi eta bere sareetan harrapatu nauena. “Indarkeria!” oihukatzen dut, baina inork ez dit erantzuten; laguntza eskatzen dut, baina inork ez nau defendatzen. Bidea itxi dit eta ez dut irteerarik; nire bidezidorra iluntasunez bete du. Nire ohorea kendu dit eta buruko koroa erauzi. Nire harresiak eraitsi ditu, eta alde egin behar dut; nire itxaropena zuhaitz bat bezala errotik atera du. Nire aurka amorruz sutan, bere etsaitzat hartzen nau. Haren gudarosteak batera iristen dira, niregana heltzeko bideak prestatzen dituzte eta nire etxola inguratuz kanpatzen dira. Nire anaiak nigandik urruntzen dira; nire senideek arrotz bat banintz bezala tratatzen naute. Auzokoek eta ezagunek abandonatzen naute, eta nire etxeko gonbidatuek ahaztu egiten naute. Nire neskameek arrotztzat hartzen naute; ezezaguna naiz haientzat. Nire morroiari deitzen diot eta ez dit erantzuten; erregutu ere egin behar diot. Nire emazteari higuingarria zaio nire arnasa, eta nire kiratsa nire seme-alabei. Haur txikiek ere mespretxatzen naute eta jaikitzen naizen bezain laster iraintzen naute. Nire lagun minenek gorroto naute, eta nire adiskiderik maiteenak nire aurka jartzen dira. Hezurrak larruazalari itsatsi zaizkit; ozta-ozta atera naiz bizirik. Erruki nitaz, erruki nitaz, adiskideok, Jainkoaren eskuak jo bainau! Zergatik jazartzen nauzue Jainkoak bezala, eta ez zarete nitaz trufatzeaz asetzen? Ai, nire hitzak idatziko balira! Ai, brontzean grabatuko balira, burdinazko zizelaz eta berunez harkaitzean betiko idatzita gera balira! «Badakit nire Mendekatzailea bizirik dagoela eta azkenean hautsaren gainean altxatuko dela. Nire larruazala erauzi ondoren, haragirik gabe ere Jainkoa ikusiko dut. Nik neuk ikusiko dut, ez arrotz baten gisan; nire begiek ikusiko dute». Bihotza urtzen ari zait bularrean! Eta esaten baduzue: «Nola jazarriko dugu?» —eta horrela arazoaren sustraia niregan bilatzen baduzue—, beldur izan ezpatari, ezpatak delituak zigortzen baititu; eta orduan jakingo duzue badela epaiketa bat». |
