30. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Orain, ordea, ni baino gazteago diren mutilek egiten didate iseka; haien aitak ez nituzkeen nire artaldeko txakurren ondoan ere onartuko; haien besoek ez zidaten ezertarako balioko, indarrik gabe baitzeuden. Goseak eta beharrak iharturik ibiltzen ziren, estepan jatekoa bilatzen, gauez basamortu hutsean, sastraketatik gatz-belarrak erauzten eta isats-sustraiez elikatzen. Herrietatik kanporatuak, lapurrak balira bezala oihuka uxatuak, amildegi beldurgarrietan bizi ziren, kobazulo eta leizeetan, sastraken artean uluka eta asunen azpian pilaturik. Jendaila doilorra, izenik gabeko ondorengoak, zartailuka herrialdetik kanporatuak! Orain, ordea, niri buruzko koplak egiten dituzte; haien iseken gai bihurtu naiz. Gorroto naute, nigandik urruntzen dira, eta aurpegira tu egitera ere ausartzen dira. Jainkoak nire lokarria askatu eta umiliatu nau, eta haiek neurririk gabe oldartzen zaizkit. Nire eskuinean jendaila bat altxatzen da, nire hondamendirako bideak zapalduz. Nire bidea desegiten dute, nire hondamena prestatzen dute, eta inork ez ditu geldiarazten. Arrakala zabal batetik oldarka sartzen dira, uholde baten antzera, ekaitz baten moduan. Izuak nire aurka bihurtzen dira; nire duintasuna haizeak bezala desagertzen da, eta nire zoriona hodeiak bezala igarotzen. Orain nire barrua hustu nahi dut: atsekabe-egunek estu hartzen naute. Gauak hezurretaraino zulatzen nau, nigan hazka ari diren zauriek ez baitute atsedenik hartzen. Indarrez heltzen dit arropatik eta tunikaren lepotik eusten dit. Lokatzera botatzen nau, eta hautsarekin eta errautsarekin nahasten naiz. Laguntza eskatzen dizut, baina ez didazu jaramonik egiten; tematzen naiz, eta begirada nigan iltzatzen duzu. Nire borrero bihurtu zara eta zure beso indartsuaz erasotzen didazu. Airean jasotzen nauzu, hara eta hona eramaten, eta urakanaren erdian astintzen nauzu. Badakit heriotzara eramango nauzula berriro, bizidun guztiak elkartzen diren lekura. Ez al du batek eskua luzatzen hondoratzen ari denean, edo ez al du «laguntza!» oihukatzen zoritxarrean? Ez al nuen zapalduarekin negar egin? Ez al nuen pobreaz errukirik izan? Zoriona espero nuen, eta zoritxarra etorri zitzaidan; argia espero nuen, eta iluntasuna etorri zitzaidan. Erraiak irakiten ditut eta ez dira baretzen; atsekabe-egunak ateratzen zaizkit bidera. Ilun nabil, eguzkitik urrun, eta batzarrean altxatzen naiz laguntza eskatzeko. Txakalen anaia eta ostruken lagun bihurtu naiz. Nire azala belztu eta erori egiten zait; nire hezurrak sukarrez erretzen dira. Nire zitara doluan dago, eta nire txirulak negarrari laguntzen dio. |
