14. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Emakumeagandik jaiotako gizakiak egun gutxi ditu eta kezkaz beterik bizi da. Lore bat bezala irekitzen da eta ihartu; itzala bezala ihes egiten du, gelditu gabe. Eta horrelako batengan jartzen dituzu begiak, eta zurekin auzitara eramaten nauzu? Nork atera dezake garbitasuna ezpurutasunetik? Inork ez! Haren egunak zehaztuta badaude eta haren hilabeteen kopurua badakizu, gainditu ezin duen muga bat jarri badiozu, aldendu harengandik zure begirada eta utz ezazu bakean, jornalari batek bezala bere lanaldia bete arte. Zuhaitzak badu itxaropena: mozten badute ere, berriro ernetzen da eta ez dio kimu berriak emateari uzten. Sustraiak lurrean zahartu eta motzondoa lur artean hiltzen hasten bada ere, uraren usaina sumatzean berriro berdetzen da eta landare gazte batek bezala hostoak ematen ditu. Baina gizakia hil eta bizirik gabe geratzen da. Nora doa gizakia azken arnasa ematen duenean? Aintziretako ura desagertzen da, ibaiak lehortu eta agortzen dira. Era berean, gizakia etzan egiten da eta ez da berriro altxatzen; zerua desagertuko da, baina hura ez da esnatuko, ezta bere loalditik jaikiko ere. Ai, Leizean gordeko baninduzu, zure haserrea igaro arte ezkutuan, eta nitaz berriro oroitzeko epe bat ezarriko bazenu! Nire zerbitzuko egun guztietan itxarongo nuke nire txanda amaitzeko unea iritsi arte. Zure eskuen lanaren irrikaz, zuk deituko zenidake eta nik erantzungo nizuke. Orduan nire urratsak zenbatuko zenituzke, baina ez zenuke nire bekatua zelatatuko. Nire hutsegiteak zaku batean zigilatuko zenituzke eta nire erruak ezabatuko. Mendia makurtu eta erori egiten da, harkaitza bere lekutik mugitzen da. Urak harriak higatzen ditu, uholdeak lurra eramaten du; eta zuk gizakiaren itxaropena suntsitzen duzu. Gizakia hiltzen denean, berriro bizi al daiteke? Betiko menderatzen duzu eta alde egiten du; aurpegia aldarazten diozu eta kanpora bidaltzen duzu. Haren seme-alabak aberasten dira, hark jakin gabe; hondamendira doaz, hark ohartu gabe. Bere haragiaren oinazea baino ez du sentitzen, bere arimaren samina baino ez. |
