29. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Jobek bere bertsoak esaten jarraitu zuen, eta esan zuen: «Itzuli ahal izango banintz lehengo egunetara, Jainkoak ni zaintzen ninduen garaietara, haren kriseilua nire buruaren gainean distiratzen zuenean eta haren argitan ilunpean barrena ibiltzen nintzenean! Nire helduaroko egun haiek, Jainkoa nire etxolan lagun min nuenean, Ahalguztiduna nirekin zegoenean eta nire seme-alabek inguratzen nindutenean! Oinak esnetan garbitzen nituen, eta haitzak oliozko ibaiak isurtzen zizkidan. Hiriko aterantz irten eta plazan esertzen nintzenean, gazteek, ni ikustean, ezkutatu egiten ziren; zaharrak zutitu eta zutik geratzen ziren; buruzagiek hitz egiteari uzten zioten eta eskua aho gainean jartzen zuten; handikiak mutu geratzen ziren, mihia ahosabaiari itsatsita. Entzuten ninduen belarri orok zoriontzen ninduen, eta ikusten ninduen begi orok onesten ninduen. Laguntza eskatzen zuen pobrea askatzen nuen, baita babesik gabeko umezurtza ere. Ibiltariaren bedeinkapena jasotzen nuen eta alargunaren bihotza alaitzen. Zuzentasunaz janzten eta estaltzen nintzen; zuzenbidea zen nire mantua eta nire turbantea. Itsuarentzat begiak nintzen eta herrenarentzat oinak. Pobreen aita nintzen, eta ezezagunaren auzia aztertzen nuen. Gaiztoari masailezurrak hausten nizkion, harrapakina haren hortzetatik kentzeko. Eta pentsatzen nuen: «Nire habian hilko naiz, hondarra bezain ezin konta ahala egun bizi ondoren». Nire sustraiak uretaraino iristen ziren, eta ihintza nire adarretan pausatzen zen. Nire ospea etengabe berritzen zen, eta nire arkua indartu egiten zen nire eskuan. Itxaropenez entzuten zidaten, isilik eta adi nire aholkuari. Nik hitz egin ondoren, ez zuten ezer gehitzen; nire hitzak tanta-tanta erortzen ziren haien gainera. Goiz euria bezala itxaroten zituzten, eta beranduko euria bezala edaten. Irribarre egiten nienean, nekez sinesten zuten, eta ez zuten nire aurpegiko distira bakar bat ere galtzen. Haien bidea aukeratzen nuen eta haien buru esertzen nintzen, bere segizioaren erdian dagoen errege baten antzera. Nik gidatzen nituen, eta haiek gidatzen uzten zidaten.» |
