15. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Temango Elifazek hitza hartu eta esan zuen: «Jakintsuak irakaspen faltsuz erantzuten al du, edo ekialdeko haizez puzten al da, oinarririk gabeko arrazoiekin edo zentzurik gabeko hitzekin argudiatuz? Jainkoarekiko beldurra ere suntsitzen duzu eta otoitza ezabatzen. Zure erruek inspiratzen dituzte zure hitzak, eta maltzurkeriaren hizkera erabiltzen duzu. Zure ahoak kondenatzen zaitu, ez nik; zure ezpainek egiten dute zure aurkako testigantza. Zu al zara jaiotako lehen gizakia? Muinoak baino lehen sortu al zintuzten? Jainkoaren kontseiluan egon al zara? Jakinduria zeuretzat bakarrik hartu al duzu? Zer dakizu zuk guk ez dakiguna? Zer ulertzen duzu guk ulertzen ez duguna? Gure artean bada ile zuri agurgarririk, zure aita baino zaharragoa denik ere. Gutxi iruditzen al zaizkizu Jainkoaren kontsolamenduak eta emeki zuzentzen zaizun hitz leuna? Nola eramaten zaituen grinak, nola dir-dir egiten dizuten begiek! Jainkoaren aurka zuzentzen duzu zure amorrua, ahotik protestak jaurtiz. Nola izan daiteke gizakia garbi, edo emakumeagandik jaiotakoa errugabe? Bere aingeruak ere ez ditu leialtzat hartzen, eta zerua bera ere ez da garbia haren begietan. Zenbat eta gutxiago gizakia, higuingarria eta usteldua, gaiztakeria ura bezala edaten duena! Entzun nazazu, hitz egingo dizut; ikusitakoa kontatuko dizut, jakintsuek ezkutatu gabe aldarrikatu zutena, beren arbasoengandik jasotakoa —haiei bakarrik eman zitzaien lurraldea, eta ez zen atzerritarrik haien artean ibili—. Gaiztoak oinazeen artean ematen du bizitza; urte gutxi batzuk besterik ez zaizkio gordetzen tiranoari. Izutzen duten hotsak entzuten ditu; lasaien dagoenean, lapurrek erasotzen diote. Ez du ilunpetik itzultzeko itxaropenik, ezpatari baitago emana. Putreei bazka gisa botatzen dute, eta badaki bere zoritxarra hurbil dagoela. Egun goibelak izutu egiten du; larritasunak eta kezkak estutzen dute, erasorako prest dagoen errege batek bezala. Eskua Jainkoaren aurka luzatu zuelako eta Ahalguztidunari desafio egin ziolako, buru-belarri haren aurka oldartuz, ezkutu sendo eta errematxatuaren atzean. Masailak gizendu eta gerrialdean haragia pilatu zitzaiolako, hiri abandonatuetan biziko da, bizitzeko egokiak ez diren eta erortzeko zorian dauden etxeetan. Ez da gehiago aberatsa izango, eta haren ondasunak ez du iraungo; haren jabetzak ez dira berarekin hilobira jaitsiko, eta ez du ilunpetik ihes egingo. Haize beroak haren kimuak erreko ditu, eta haizeak haren loreak eramango. Ez dezala bere burua engaina hutsaltasunean konfiantza jarriz, hutsaltasuna izango baitu ordain. Garaia baino lehen ihartuko da, eta haren adarrak ez dira berriro berdetuko. Mahats heldugabeak galtzen dituen mahatsondoa bezala izango da, loreak galtzen dituen olibondoa bezala. Fedegabeen taldea antzua da, eta suak eroskeriazaleen etxolak irentsiko ditu. «Miseria sortzen dute eta zoritxarra erditzen; sabelean iruzurra ernaltzen dute». |
