33. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Entzun nire hitzak, Job; adi egon nire esanei. Begira, ahoa irekitzen ari naiz, eta nire mihiak hitzak eratzen ditu ahosabaian. Bihotz zintzoz hitz egiten dut, nire ezpainek egia garbia adierazten dute. Jainkoaren hatsak egin ninduen, Ahalguztidunaren arnasak eman zidan bizia. Erantzun, ahal baduzu; presta zaitez eta jar zaitez nire aurrean. Ni ere Jainkoaren lana naiz, zu bezalaxe; ni ere buztinez moldatua izan nintzen. Ez zaitut izuz aztoratuko, ezta zurekin gogor jokatuko ere. Zuk zeuk esan duzu nire aurrean, eta nik entzun dizut: «Garbia naiz, ez dut deliturik; errugabea naiz, ez dut errurik. Baina hark aitzakiak aurkitzen ditu nire aurka, eta bere etsaitzat hartzen nau. Oinak zepoan sartzen dizkit eta nire urrats guztiak zaintzen ditu». Horretan ez duzu arrazoirik —erantzuten dizut—, Jainkoa gizakia baino handiagoa baita. Nola ausartzen zara hura salatzera bere egintzetako bakar baten ere konturik ematen ez duelako? Jainkoak badaki era batera edo bestera hitz egiten, baina gizakiak ez dio erreparatzen: ametsetan edo gaueko ikuskarietan, lo sakona gizakiaren gainera erortzen denean, ohean lo dagoela. Orduan belarria irekitzen dio eta bere ohartarazpenekin izutzen du, egintza txarretatik aldentzeko eta harrokeriatik babesteko, zulora eror ez dadin eta Heriotzaren muga zeharka ez dezan. Beste batzuetan, oinazearen ohean zuzentzen du, gorputz-adarren etengabeko agoniaz, harik eta janaria bihotz-bihotzez gorrotatzen duen arte eta haren eztarriak janaririk gogokoena ere arbuiatzen duen arte. Haragia desagertzen zaio ia ikusezin bihurtzeraino, eta lehen ikusten ez ziren hezurrak agerian geratzen zaizkio. Haren arima zulora hurbiltzen da, eta haren bizia Suntsitzaileengana. Baina aingeru onbera bat aurkitzen badu, mila artetik bat, bitartekari izan dadin, hartaz errukitu eta esaten duena: «Libra ezazu zulora jaisteaz, haren erreskatea aurkitu baitut», orduan haren haragia gaztetasunez gainezka egongo da, eta gaztaroko egunetara itzuliko da. Jainkoari erregutuko dio, eta hark entzun egingo dio; pozez erakutsiko dio bere aurpegia, gizakiari salbamena itzuliko dio eta hilkorrari bere zuzentasuna erakutsiko dio. Orduan, gizakien aurrean kantatuko du eta esango: «Bekatu egin nuen eta zuzenbidea bihurritu nuen, baina Jainkoak ez dit merezi nuena eman. Zulora erortzetik libratu nau, eta nire bizia argiz gainezka dago». Horrelakoak egiten dizkio Jainkoak gizakiari bizpahiru aldiz, zulotik bizirik ateratzeko eta biziaren argiaz argitzeko. Egidazu kasu, Job, entzun nazazu; egon isilik, hitz egingo baitut. Erantzuteko zerbait baduzu, esan; hitz egin, arrazoia emateko prest bainago. Baina ezer ez baduzu, entzun nazazu; egon isilik, eta jakinduria irakatsiko dizut. |
