Bildumak

Hasiera / Bilduma / Bildumak

Musika brontzean (Antonio Oteiza)

Bildumako lanak

Organista

Gizon bat teklatura makurtzen da, eta haren gorputza organoaren arkitekturaren barruan txertatuta geratzen da. Antonio Oteizak interpretazioaren unea erabateko kontzentrazioaren irudi bihurtzen du: musikaria eta instrumentua ez dira bi errealitate bereizi, isiltasuna musika bihurtzear dagoen egitura bakarra baizik.
Trikititxa

Bi musikari brontzezko masa beretik altxatzen dira, erritmoak eta partekatutako tradizio batek elkartuta. Antonio Oteizak trikitixa indar handiko eraikuntza eskultoriko bihurtzen du: euskal herri-musika ez da soinua bakarrik, gorputz, topaketa eta memoria kolektibo ere bihurtzen da.
Akordeoi-jotzailea

Irudia akordeoiaren inguruan biltzen da, musikaria eta instrumentua presentzia bakar bihurtu arte. Antonio Oteizak interpretazioa esperientzia fisiko eta barneko bihurtzen du: besoak, enborra eta instrumentua konposizio trinko batean lotzen dira, eta musika, entzuten ez bada ere, brontzearen tolestura bakoitzean esekita geratzen dela dirudi.
Irrintzilari

Irudiak burua altxatzen du eta gorputz osoa biltzen du irrintzia jaurtitzeko unean. Antonio Oteizak euskal kulturaren adierazpen zahar eta bizi hori aparteko tentsioa duen eskultura bihurtzen du: ahotsak materia zeharkatu, gorputza ireki eta espaziora hedatzen dela dirudi, nortasunaren, ospakizunaren eta komunitatearekiko loturaren adierazpen gisa.
Txalaparta

Bi musikari txalapartaren gainean makurtzen dira, eta elkar entzunez eta elkarri erantzunez soilik sortzen den erritmoa eraikitzen dute. Antonio Oteizak euskal tradizio hau kontzentrazio handiko eszena bihurtzen du: gorputzek, makilek eta ohol horizontalek egitura bakarra osatzen dute, eta musika bi pertsonen arteko topaketatik jaiotzen da.
Ttuttulari

Musikariak gorputz osoa biltzen du putz egiteko unean, instrumentua kurba indartsu baten bidez kanporantz luzatzen den bitartean. Antonio Oteizak interpretazioa hedapenaren irudi bihurtzen du: aireak irudia zeharkatu, materia ireki eta brontzearen mugak gainditzen dituen soinu bihurtzen dela dirudi.
Txistulari I

Txistulariak arnasa, melodia eta erritmoa keinu bakarrean biltzen ditu. Antonio Oteizak koordinazio konplexu hori irudi bertikal eta trinko batean laburbiltzen du: gorputza, txistua eta perkusio-elementua eskultura-egitura bakar bihurtzen dira. Musika ez da ikuskizun gisa aurkezten, barne-diziplina, memoria eta partekatutako kidetasun gisa baizik.
Biolontxelo-jotzailea

Biolontxelo-jotzailea instrumentuaren gainera makurtzen da, biak ia bereizezin bihurtu arte. Antonio Oteizak interpretazioa intimitate eta kontzentrazio handiko eszena bihurtzen du: gorputzak entzun egiten du, arkuak aurrera egiten du eta biolontxeloak konposizioaren erdigunea hartzen du; bertan, musika, materia eta keinua ez dira jada errealitate bereizi gisa hautematen.
Irrintzilari

Gorputza atzerantz makurtzen da, burua altxatzen da eta irrintzia brontzean barrena bidea irekitzen ari dela dirudi. Erliebe honetan, Antonio Oteizak oihua gainazala eraldatzen duen indar bihurtzen du: irudia hondotik azaleratzen da, hura tenkatu eta zeharkatzen du, ospakizunarekin, nortasunarekin eta esperientzia partekatuarekin lotutako ahots baten energia ikusgarri eginez.
Bajo Aragoiko danborrak

Irudi, danbor eta danbor handi ugarik erliebearen azalera ia osoa betetzen dute. Antonio Oteizak Bajo Aragóngo tradiziorik indartsuenetako bat aparteko dentsitatea duen irudi bihurtzen du: gorputzak elkarren gainean pilatzen dira, makilek espazioa zeharkatzen dute eta brontzeak interprete bakoitza gainditzen duen soinu kolektibo baten dardara gordetzen duela dirudi.
Musikariak

Hainbat irudi espazio berean biltzen dira; bakoitza bere keinuan murgilduta dago, baina guztiak entzun ezin dugun musika batek lotzen ditu. Antonio Oteizak multzoa erritmo, eten eta presentzien egitura bihurtzen du: gorputzak brontzean zehar hedatzen dira, interpretazio berean elkarrekin bizitzen ikasten duten ahots desberdinak balira bezala.