31. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Ituna egin nuen nire begiekin, neska gazte bati desiraz ez begiratzeko. Ea, zer zori gordetzen du Jainkoak zerutik, zer ondare Ahalguztidunak goitik? Ez al du zoritxarra gaizkilearentzat gordetzen eta hondamena gaizkileentzat? Ez al ditu nire bideak ikusten, ez al ditu nire urratsak zenbatzen? Iruzurrarekin ibili al naiz, gezurraren atzetik lasterka egin al dute nire oinek? Jainkoak balantza zuzen batean pisatu nazala, eta nire zintzotasuna egiaztatuko du. Nire urratsak bidetik aldendu badira, begien nahiei jarraituz, edo zerbait nire eskuetara itsatsi bada, beste batek jan dezala nik ereindakoa, eta erauz ditzatela nire kimuak! Emakume batek liluratzen utzi baninduen eta auzokoaren atean zelatan egon banintzen, nire emazteak ezezagun batentzat eho dezala, eta beste batzuk harekin etzan daitezela! Hori doilorkeria baita, epaileei dagokien delitua; hondoraino irensten duen sua, nire uztak errotik erauzten dituena. Nire morroiari edo neskameari beren eskubidea ukatu banien nirekin auzitan ari zirenean, zer egingo dut Jainkoa altxatzen denean? Zer erantzungo diot galdezka datorkidanean? Ni sabelean egin ninduenak ez al zuen hura ere egin? Ez al gintuen berak biok amaren sabelean eratu? Nire haurtzarotik aita batek bezala hazi ninduen, eta amaren sabeletik gidatu ninduen. Pobreari nahi zuena ukatu banion edo alargunaren begiak negarrez agortzen utzi banituen; nire ogia bakarrik jan banuen umezurtzarekin partekatu gabe; ibiltaria jantzirik gabe edo pobrea estaltzeko ezer gabe ikusi banuen, eta haren gorputzak eskerrik eman ez bazidan nire ardien artileaz berotuta; errugabearen aurka eskua altxatu banuen auzitegiaren babesa nuelakoan, sorbalda omoplatotik askatu dakidala eta besoa giltzaduratik atera! Jainkoaren izuak beldurtuko baininduke, eta haren handitasunak suntsituko ninduke. Nire lurrak nire aurka oihu egin badu edo haren ildoek batera negar egin badute; haren uzta ordaindu gabe jan badut, langileak itoz, nire lurrak eman ditzala arantzak gariaren ordez eta asunak garagarraren ordez! Zin egiten dut: ez nuen urrean nire konfiantza jarri, ezta metal preziatua nire segurtasun deitu ere. Ez nintzen pozten nire aberastasun handiez, ezta nire eskuek pilatutako ondasunez ere. Eguzki distiratsuari edo ilargiari bere distiran ibiltzen begiratzean, ez nintzen isilpean liluratu, ezta eskuz musurik bidali ere. Hori ere epaileei dagokien delitua litzateke, zeruko Jainkoa ukatu izango bainuke. Ez nintzen poztu nire etsaiaren zoritxarraz, eta haren gaitzak ez ninduen alaitu. Ez nion nire ahoari bekatu egiten utzi, haren heriotza desiratuz. Zin egiten dut! Nire kanpalekuko gizonek esaten zutenean: «Haren haragiaz ase ahal izango bagina!», atzerritarrak ez zuen kalean lo egin behar izan, nire ateak ibiltariari irekitzen bainizkion. Ez nuen nire delitua Adam bezala ezkutatu, ezta nire errua bularrean gorde ere. Jendearen oihuen beldurrez, nire leinuaren mespretxuaren beldurrez, ez nintzen etxean itxita eta isilik geratu. Norbaitek entzungo banindu! Hemen amaitzen dira Joben hitzaldiak. |
