10. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Bizitzaz nazkatuta nago: nire kexei emango natzaie, nire arimaren samintasuna askatuz. Jainkoari esango diot: «Ez nazazu kondenatu; jakinaraz iezadazu zer duzun nire aurka. Ongi iruditzen al zaizu ni zapaltzea eta zure eskuen lana mespretxatzea, gaiztoaren asmoak babesten dituzun bitartean? Haragizko begiak al dituzu, edo gizakiek ikusten duten bezala ikusten al duzu? Zure egunak hilkor batenak bezalakoak al dira, eta zure urteak gizaki batenak bezalakoak, nire errua ikertu eta nire bekatua aztertzeko, nahiz eta badakizun ez naizela erruduna eta inork ezin nauela zure eskuetatik askatu? Zure eskuek eratu ninduten, haiek moldatu zuten nire gorputz osoa; eta orain suntsitu egingo nauzu? Gogoratu buztinez egin ninduzula; eta orain hauts bihurtuko nauzu berriro? Ez al ninduzun esnea bezala isuri? Ez al ninduzun gazta bezala mamitu? Ez al ninduzun haragiz eta larruz estali? Ez al ninduzun hezurrez eta tendoiz ehundu? Ez al zenizkidan bizia eta mesedea eman, eta zure probidentziak ez al zuen nire espiritua zaindu? Eta, hala ere, zerbait gordetzen zenuen zeure baitan. Orain badakit hau zenuela gogoan: bekatu egiten banuen, zelatan izango ninduzula eta ez ninduzula zigorrik gabe utziko; erruduna banintz, ai ene!; eta errugabea banintz ere, ezingo nuela burua altxatu, irainaz asetuta eta miseriez gainezka. Burua altxatuko banu, lehoi bat bezala ehizatuko ninduzula, zure balentriak nire aurka berriro erakutsiz, zure erasoak nire aurka berrituz, zure haserrea nire aurka areagotuz eta tropa berriak nire gainera bidaliz. Orduan, zergatik atera ninduzun amaren sabeletik? Hil nintekeen inongo begik ikusi gabe, eta inoiz existitu ez banintz bezala izan, amaren sabeletik hilobira eramana. Zein gutxi diren nire egunak! Jainkoak utz nazala eta nigandik aldendu dadila, poz-une bat izan dezadan, joan aurretik, inoiz ez itzultzeko, ilunpearen eta itzalen lurraldera, lurralde goibel eta opakora, nahasmenaren eta beltzaren lurraldera, non argitasuna bera ere itzala den». |
