9. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Jobek erantzun zuen: Ongi dakit hala dela: gizakiak ezin du arrazoia izan Jainkoaren aurrean. Harekin auzitan hasi nahiko balu ere, mila arrazoitatik bati ere ezingo lioke erantzun. Adimenez jakintsua eta indarrez ahaltsua izanik, nork egin diezaioke aurre eta onik atera? Hark bat-batean mendiak lekuz aldatzen ditu eta bere haserrean irauli; lurra bere zimenduetatik astintzen du, eta haren zutabeak dardarka jartzen dira. Eguzkiari ez distiratzeko agintzen dio eta izarrak zigilupean gordetzen ditu. Hark bakarrik zabaltzen du zerua eta itsasoaren bizkar gainean ibiltzen da. Hark sortu zituen Hartz Handia eta Orion, Pleiadeak eta Hegoaldeko Ganberak. Egintza ulertezinak eta kontaezinezko mirariak egiten ditu. Nire ondotik igarotzen bada, ez dut ikusten; nire albotik ukituz pasatzen bada, ez dut sumatzen. Harrapakin bat hartzen badu, nork kenduko dio? Nork esan diezaioke: «Zer ari zara egiten?» Jainkoak ez du bere haserrean amore ematen; haren azpian makurtzen dira Kaosaren legioak. Zenbat eta gutxiago izango naiz ni hari erantzuteko edo haren aurkako argudioak aukeratzeko gai! Arrazoia izango banu ere, ez nuke erantzunik jasoko; nire aurkariari erregutu beharko nioke. Erantzuteko dei egingo banio ere, ez dut uste kasurik egingo lidakeenik. Ekaitzarekin azpiratuko ninduke eta arrazoirik gabe mila aldiz zaurituko. Ez lidake arnasa hartzen ere utziko, eta samintasunez asetuko ninduke. Indarraz eta botereaz ari bagara, hor dago bera; baina zuzenbideaz ari bagara, nork deituko nau auzitara? Arrazoia izango banu ere, kondenatu egingo ninduke; errugabea izango banintz ere, gaiztotzat joko ninduke. Errugabea naiz; bizitzak ez dit axola, nire existentzia mespretxatzen dut. Baina berdin dio —zin egiten dizuet—: Jainkoak errugabeak eta errudunak suntsitzen ditu. Hondamendi batek bat-batean heriotza zabaltzen badu, hark barre egiten dio errugabearen zoritxarrari. Lurra gaiztoen esku uzten du eta haren agintariei begiak estaltzen dizkie. Hark ez badu egiten, nork egiten du? Nire egunak mezulari bat baino azkarrago doaz eta ihes egiten dute zoriona dastatu gabe. Papirozko ontziak bezala irristatzen dira, harrapakinaren gainera amiltzen den arranoa bezala. Eta neure buruari esaten badiot: «Nire atsekabea ahaztuko dut eta aurpegi alaia jarriko dut», era guztietako zoritxarren beldur naiz, badakidalako ez nauela absolbituko. Eta erruduna banaiz, zertarako nekatu alferrik? Xaboiz igurtziko banintz eta eskuak lixibaz garbituko banitu ere, lokatzetan hondoratuko ninduzuke, eta nire jantziek ere nazka izango lidakete. Jainkoa ez da ni bezalako gizakia, hari esan ahal izateko: «Goazen biok epaiketara». Ez dago gure artean bitartekaririk, bion gainean eskua jarri eta haren makila nire gainetik ken dezakeenik, haren izuak zoratu ez nazan. Orduan beldurrik gabe hitz egingo nuke; bestela, ez naiz neure buruaren jabe. |
