20. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Naamako Sofarrek hitza hartu eta esan zuen: «Nire asaldurak erantzutera bultzatzen nau, ezinegona sentitzen baitut. Ikasgai umiliagarri bat entzun dut, eta nire adimenaren hatsak erantzutera bultzatzen nau. Ez al dakizu betidanik hala izan dela, gizakia lurrean jarri zutenetik: gaiztoen poza laburra dela eta fedegabearen alaitasunak une bat besterik ez duela irauten? Haren handinahia zeruraino igo eta buruak hodeiak ukitzen baditu ere, betiko desagertuko da gorotza bezala, eta hura ikusten zutenek galdetuko dute: «Non dago?». Amets bat bezala igarotzen da eta ez dute aurkitzen; gaueko ikuspen bat bezala desagertzen da. Ikusi zuten begiek ez dute berriro ikusiko, eta haren tokiak ez du gehiago ikusiko. Haren seme-alabek behartsuek bezala eskean ibili beharko dute, hark bere ondasunak itzuli behar izan baititu. Oraindik gaztetasunez beteriko haren gorputz-adarrak berarekin etzango dira hautsetan. Gaiztakeria gozoa bazitzaion eta mihiaren azpian ezkutatzen bazuen, arretaz gordez, askatu gabe eta ahosabaiaren kontra eutsiz, jaki hura sugegorriaren pozoi bihurtzen zaio erraietan. Aberastasunak irentsi zituen, baina oka egingo ditu, Jainkoak sabeletik aterako baitizkio. Sugegorrien pozoia xurgatuko du, eta aspisaren mihiak hilko du. Ez du gozatuko olio-errekak, esne- eta ezti-uholdeak ikusteaz. Bere nekeen fruitua erabili gabe itzuliko du, eta merkataritzaz irabazitakoaz ez du gozatuko. Behartsuak zapaldu eta abandonatu zituelako eta berak eraiki gabeko etxeak bereganatu zituelako; bere gutizia baretzen jakin ez zuelako, ez du bere altxorretatik ezer salbatuko. Inork ez zion haren irentsi-nahiari ihes egiten; horregatik, haren ongizateak ez du iraungo. Oparotasunetik pobreziara eroriko da, eta zoritxarrekoen eskuak haren gainera etorriko dira. Haren sabela betetzeko, Jainkoak bere haserrearen sua bidaliko dio, haren haragian sartuko den euria bezala. Burdinazko armatik ihes egiten badu, brontzezko geziak zeharkatuko du. Geziaren makila bizkarretik aterako zaio, eta punta distiratsua gibeletik irtengo. Izua eroriko da haren gainera; erabateko iluntasuna dago harentzat gordeta. Gizakiak piztu ez duen su batek irentsiko du, eta haren etxolatik geratzen dena suntsituko. Zeruak haren errua agerian uzten du, eta lurra haren aurka altxatzen da. Uholde batek haren etxea eramango du, haserrearen eguneko ur-lasterrek. Horixe da Jainkoak gaiztoarentzat gordetzen duen patua, Jainkoak hari ematen dion herentzia». |
