3. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Orduan, Jobek ahoa ireki eta bere jaioteguna madarikatu zuen, esanez: Desager dadila jaio nintzen eguna, eta «mutil bat sortu da» esan zuen gaua! Bihur dadila egun hura iluntasun; goiko Jainkoa ez dadila hartaz arduratu, eta ez dezala argiak haren gainean distira egin. Iluntasunak eta heriotzaren itzalek har dezatela, lainoa jar dadila haren gainean eta eklipse batek izutu dezala. Iluntasunak beregana dezala gau hura; ez dadila urteko egunen artean zenbatu, ezta hilabeteen kopuruan sartu ere. Geldi dadila gau hura antzu eta poz-oihuei itxita. Madarika dezatela eguna madarikatzen dutenek, Leviatan zirikatzen dakitenek. Itzal bitez haren egunsentiko izarrak; itxaron dezala argia, baina ez dadila iritsi; ez dezala egunsentiaren dirdira ikusi. Izan ere, ez zizkidan amaren sabeleko ateak itxi, ezta hainbeste zoritxar nire begietatik ezkutatu ere. Zergatik ez nintzen hil amaren sabeletik irtetean, edo zergatik ez nintzen hil erraietatik ateratzean? Zergatik hartu ninduen altzo batek, eta zergatik eman zidaten bular batzuek esnea? Orain lasai etzanda egongo nintzateke eta bakean lo egingo nuke, hondatutako hiriak berreraikitzen dituzten lurreko errege eta aholkulariek bezala; edo urrea izan eta jauregiak zilarrez bete zituzten nobleek bezala. Orain lurperatutako haur hil bat izango nintzateke, argia ikustera iritsi ez zen haur bat. Han amaitzen da gaiztoen zalaparta, han hartzen dute atseden akituek. Haiekin batera atseden hartzen dute presoek, kapatazaren ahotsa entzun gabe. Han berdintzen dira txikiak eta handiak, eta esklaboa bere nagusiarengandik askatzen da. Zergatik ematen zaio argia zoritxarrekoari eta bizia samintasunean bizi denari, iristen ez den heriotza irrikatzen duenari eta haren bila altxor baten bila baino gehiago zulatzen duenari; hilobiaren aurrean poztuko litzatekeenari eta lurperatua izatean poz handia hartuko lukeenari; biderik aurkitzen ez duen gizonari, Jainkoak irteera itxi diolako? Nire zotinak ditut janari, eta nire intziriak ura bezala isurtzen dira. Gehien beldurtzen nuena gertatu zait, gehien izutzen ninduena etorri zait: bakerik, lasaitasunik eta atsedenik gabe bizi naiz, etengabeko asalduran. |
