7. kapitulua
| Bilduma: | Joben liburua eta 42 margolan |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Mota: | Pintura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | Pintura akrilikoa kartoi gainean |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Gizakia lurrean dago bere zerbitzua betetzen; haren egunak jornalari batenak bezalakoak dira: esklaboak itzala desiratzen duen bezala, jornalariak soldata itxaroten du. Nire herentzia hilabete hutsalak dira, eta neke-gauak egokitu zaizkit. Etzaten naizenean pentsatzen dut: Noiz jaikiko naiz? Gaua luzatu egiten da, eta egunsentira arte alde batetik bestera jiraka ibiltzeaz aspertzen naiz. Zizareek eta lur-zatiek estaltzen naute; azala pitzatu eta zornea darit. Nire egunak ehungailuko anezka baino azkarrago doaz, eta itxaropenik gabe agortzen dira. Gogoratu nire bizitza hats bat besterik ez dela, eta nire begiek ez dutela berriro zoriona ikusiko. Begiratzen nauenaren begiak ez nau gehiago ikusiko; zuk begiratzen didazunean, ez naiz gehiago izango. Hodeia igaro eta desegiten den bezala, hilobira jaisten dena ez da berriro igotzen. Ez da bere etxera itzultzen, eta haren bizilekuak ez du berriro ikusiko. Horregatik, ez diot nire mihiari eutsiko; nire espiritu larrituak hitz egingo du, nire arima atsekabetuak kexu egingo du. Ozeanoa edo Herensugea al naiz, zaindari bat jar diezadazun? Nire oheak arinduko nauela eta etzalekuak nire intziriak partekatuko dituela pentsatzen dudanean, orduan ametsek izutzen naute eta amesgaiztoek beldurrez betetzen. Nahiago nuke itota hil, eta heriotza aukeratu gorroto ditudan gorputz-adar hauek baino. Ez naiz betiko biziko: utz nazazu, nire egunak hats bat besterik ez baitira. Zer da gizakia hainbesteko garrantzia eman diezaiozun, hartaz ardura zaitezen, goizero azter dezazun eta une oro proba dezazun? Noiz arte ez duzu nigandik begirada aldenduko eta ez didazu listua irensteko astirik ere emango? Bekatu egin badut, zer egin dizut zuri, gizakiaren Zaintzaile? Zergatik hartu nauzu jomugatzat, neure buruaren zama bihurtzeraino? Zergatik ez didazu nire hutsegitea barkatzen eta nire errua kentzen? Laster-laster hautsetan etzango bainaiz; goizean nire bila etorriko zara, baina ez naiz gehiago izango. |
