San Kristobal
| Bilduma: | Santuak brontzean (Antonio Oteiza) |
| Egilea: | Fr. Antonio Oteiza |
| Inbentario-zenbakia: | MCO-AO-ES-00017 |
| Mota: | Eskultura |
| Kokapena: | Katalogazio-gela |
| Ezaugarriak: | San Kristobal brontzezko eskultura exentua da, konposizio trinko eta nabarmen bertikal baten inguruan eraikia. Santuaren irudiak hartzen du multzoaren zatirik handiena; Jesus Haurra, berriz, haren sorbalden gainetik altxatzen da, obraren gailur fisiko eta sinboliko gisa. Oteizak anatomia sinplifikatzen du eta gorputza, jantzia eta inguruko espazioa masa eskultoriko bakar batean uztartzen ditu. Plano zabalek, hutsuneek, ebakidurek eta irtenguneek bizitasuna ematen diote gainazalari. Patinan marroi eta okre koloreak dira nagusi, ñabardura berdexkekin; kolore horiek sakontasuna indartzen dute, eta obraren egitura nabarmen aldatzen da ikuslea haren inguruan mugitzen denean. |
| Artelana: |
Egin klik handitzeko |
| Deskribapena: |
Kristau-tradizioaren arabera, Kristobalek bidaiariei ibaia zeharkatzen laguntzen zien. Behin, haur bat hartu zuen sorbalda gainean, eta pauso bakoitzean gero eta astunago bihurtu zen. Beste ertzera iritsi zenean ulertu zuen Kristo bera eraman zuela eta, sinbolikoki, munduaren zama ere bai. Antonio Oteizak ez du kontakizun hori xehetasunez ilustratzen. Ez dago argi deskribatutako ibairik, paisaiarik edo igarobide zehatzik. Elezaharraren muinera jotzen du: haren benetako esanahia eramatean bertan bakarrik agerian geratzen den zama baten esperientziara. San Kristobalen gorputza zabal, astun eta ia arkitekturazko forma gisa altxatzen da. Ez dago heroikoki idealizatuta, ezta modu naturalistan deskribatuta ere. Gorputza, jantzia eta euste-egitura masa bertikal trinko batean batzen dira; haren inklinazio arinak aurrera egitearen ahalegina adierazten du. Santuak Haurra ez du sorbaldekin bakarrik eramaten: gorputz osoak hartzen du zama. Jesus Haurra konposizioaren goiko aldean agertzen da, irudi nagusiaren bolumenen artean. Tamaina txikiagoak ez dio garrantzirik kentzen. Aitzitik, kokapen goratuak eszenaren hierarkia ezartzen du. Horrela, zama fisikoa errebelazio espiritual bihurtzen da. Eskultura bereziki aberatsa da alboetatik ikusita. Hutsuneek, irtenguneek eta plano aldakorrek aurreko ikuspegiak hasieran iradokitzen duena baino egitura askoz konplexuagoa erakusten dute. Atzealdetik, narrazioa lausotu egiten da, eta obra forma itxi, ia abstraktu eta monumental batera hurbiltzen da. Pertzepzioaren aldaketa hori funtsezkoa da piezan. Oteizak ikuslea eskulturaren inguruan ibiltzera behartzen du, eramaten duenaren eta eramana denaren arteko harremana pixkanaka ulertzeko. Esanahia ez da irudi bakar batean ematen; masa, hutsunea eta espazioko mugimenduaren bidez eraikitzen da. San Kristobal lanean, zama ez da porrot gisa ageri. Gorputza makurtu eta proban jartzen du, baina aldi berean eginkizuna ematen dio. Oteizak kristau-elezahar bat erantzukizunari, zerbitzuari eta bidean zehar bakarrik ulertzen den balioa eramateko giza gaitasunari buruzko hausnarketa zabalago bihurtzen du. |
