Bildumak

Antonio Oteizak ez du Bataiatzailearen irudi lasaia edo zeremoniala eraikitzen. Figurak tentsioa, premia eta besteei hitz egiteko beharra adierazten ditu. Burua makurtuta dago, besoetako bat aurrerantz luzatzen da eta eskuak keinu irmo eta ia ohartarazle bat osatzen du. Ez da bere baitan bildutako santua, hitz egiten, seinalatzen eta arreta eskatzen duen pertsonaia baizik.

Anatomiak ez du deskribapen naturalistari jarraitzen. Gorputza masa bertikal zabal eta gainazal zatituen bidez egituratzen da, basamortuko bizitzari lotutako jantzi latza iradokiz. Tolesturak ez dira modu erregularrean erortzen; elkar gainjartzen dira, hautsi egiten dira eta gorputza geruza moduan zeharkatzen dute.

Aurpegia plano gutxi batzuetara murrizten da. Oteizak ez du antzekotasun erretratistikorik edo edertasun idealik bilatzen. Adierazkortasuna buruaren makurduran, keinuaren irekitasunean eta gorputzak bere ardatzetik aurrerantz egiteko duen joeran datza. Figura masa trinko batean bilduta dago, baina, aldi berean, bertatik ateratzeko prest dagoela dirudi.

Gainazalaren tratamendua funtsezkoa da obraren indarrean. Argia ertzetan harrapatzen da, ildaskak jarraitzen ditu eta berde zein marroi tonuen artean kobre-koloreko distirak azaleratzen ditu. Ikuspuntu bakoitzetik hutsune, plano eta irtengune berriak agertzen dira; beraz, obra ezin da aurrealdetik bakarrik ulertu. Bere benetako konplexutasuna ikuslea haren inguruan mugitzen denean agertzen da.

Oinarria ere eraikuntza eskultoriko beraren parte da. Ez da gero erantsitako euskarria, irudiaren jarraipena eta hura sortzen den lurra baizik. Gorputzak eta oinarriak batasun material bakarra osatzen dute.

San Joan Bataiatzailea lanean, Antonio Oteizak Kristoren aitzindaria presentzia beharrezko eta deseroso bihurtzen du. Eskulturak ez du haren bizitzako pasarte jakin bat ilustratzen; haren eginkizuna definitzen duten ezaugarriak biltzen ditu: austeritatea, aldarrikapena eta besteei zuzendutako hitzaren indarra.