Bildumak

Antonio Oteizak ez du santuaren irudi deskribatzaile edo anekdotikorik eraikitzen. Ez dago libururik, gurutzerik edo hura berehala identifikatzeko bestelako atributu tradizionalik. Eskultoreak funtsezkotzat jotzen dituen ezaugarrietara murrizten du irudia: bertikaltasuna, isiltasuna eta barne-kontzentrazio sakona.

Gorputza forma estu eta ia jarraitu gisa goratzen da. Atal anatomikoak ez daude argi bereizita; masa bakar eta trinko batean integratzen dira, egonkortasuna eta barne-bilketa adieraziz. Buruaren makurdura arinak ardatz nagusiaren zurruntasuna leuntzen du eta presentzia intimoagoa ematen dio irudiari, haren arreta guztia barrurantz zuzenduta balego bezala.

Gainazalaren tratamendua erabakigarria da obraren adierazkortasunean. Plano irregularrek, irtengune sotilek eta patinaren aldaketek ez dute brontzea gorputz uniforme gisa ikusten uzten. Argia ertz batzuetan harrapatuta geratzen da eta sakonuneetan itzaltzen da; horregatik, eskulturaren itxura aldatu egiten da ikuslea haren inguruan mugitzen denean. Zenbait gunetan metalaren tonu beroa patina ilunaren azpitik azaleratzen da, argitasun neurtuko puntu txikiak sortuz.

Soiltasun formal hori bat dator San Joan Gurutzekoaren espiritualtasunarekin, urruntzearekin, barne-esperientziarekin eta funtsezkoaren bilaketarekin lotua. Oteizak ez du haren bizitza edo idazlana ilustratzen. Horren ordez, bigarren mailako guztia baztertu duen presentzia bildua eraikitzen du.

Marmol beltz leunduzko oinarriak kontrapuntu zehatza eskaintzen du. Haren forma lau eta geometrikoak brontzearen gainazal bizi eta irregularrari erantzuten dio. Kontraste horretatik, irudia soiltasun ia aszetikoarekin altxatzen da, isiltasunaren, sendotasunaren eta kontenplazioaren irudi bihurtuta.