Bildumak

Antonio Oteizak ez du San Joan Jainkoarena santu urrun edo bere baitan itxitako irudi gisa aurkezten. Haren nortasuna ondoan duen gizonarekiko harremanean agertzen da. Ez dago goratuta, ezta zeremoniazko distantzian ere; gertu dago, sendo eta erabat presente.

Bigarren irudiak burua eta gorputza santuaren aldera makurtzen ditu. Besoak bilduta eta jarrera neurtuan ageri da, nekea edo ahultasuna iradokiz, baina eszenak ez du sentimentalismoan erortzen. Gizonak bere pisua eta bere presentzia mantentzen ditu. Ez da santuaren osagarri hutsa, topaketaren beste polo aktiboa baizik.

Bi gorputzak bereizita daude, baina sorbaldak, besoak eta jantziak hain hurbil elkartzen dira, non ia masa eskultoriko bakarra osatzen duten. Hurbiltasun horretan datza obraren zentzu nagusia. Zaintza ez da urrutitik eskaintzen den zerbait bezala agertzen, bestearen espazioan sartzeko eta haren autonomia kendu gabe eusteko prestutasun gisa baizik.

Makila luzeak ardatz bertikal sendoa ezartzen du. Haren egonkortasunak kontrastea egiten du buru makurtuekin eta bi irudien barneranzko mugimenduarekin. Tentsio horren bidez, Oteizak irmotasuna eta harrera uztartzen ditu: santuak sostengua eskaintzen du, baina behar duen pertsonarengana ere makurtzen da.

Eskulturaren irakurketa aldatu egiten da ikuslea haren inguruan mugitzen denean. Aurrealdetik, bi gizonen arteko harremana berehala ulertzen da. Alboetatik, kontaktuaren sakonera eta jarreren tentsioa agerian geratzen dira. Atzealdetik, jantziek arkitektura komun bat osatzen dute, goiko aldean elkartuta eta erdian espazio estu batek irekita.

San Joan Jainkoarena lanean, Oteizak ospitalitatea forma eskultoriko bihurtzen du. Ez du santuaren bizitzako pasarte jakin bat irudikatzen. Haren ondarearen muina egiten du ikusgai: sufritzen duenaren ondoan geratzea, menperatu gabe indarra eskaintzea eta laguntza gizatasunaren adierazpen bihurtzea.