Bildumak

Antonio Oteizak bi elementuren arteko elkarrizketa eraikitzen du eskultura honetan: harri-zulatzailea eta harria bera. Bietako bat ere ez da bestearen mende ageri. Aitzitik, konposizio berean orekatzen dira, eta ikusleari iradokitzen diote sorkuntza ez dela indarraren ondorio hutsa, baizik eta materialarekiko ulermen sakon baten emaitza.

Artisaua harriaren ondoan dago, hurbiltasunez. Esku batez blokearen goialdea ukitzen du, eta bestean lanerako tresna eusten dio. Ez dago keinu bortitzik, ezta mugimendu ikusgarririk ere. Jarrerak lasaitasuna eta segurtasuna adierazten ditu; urteetako esperientziatik sortzen den konfiantza.

Harri-blokeak berezko protagonismoa hartzen du. Gainazalean ageri diren arrastoek, ebakiek eta bolumenek ez dute lanketa-prozesua modu literalean azaltzen. Aitzitik, materiaren memoria iradokitzen dute, denboraren eta eskuaren aztarnak gordetzen dituen azal bizi baten moduan.

Giza irudia ere funtsezkora murrizten da. Oteizak ez ditu aurpegiko ezaugarriak edo xehetasun anatomikoak landu nahi; bolumen nagusien bidez ofizio oso baten irudia eraikitzen du. Horregatik, pertsona zehatz bat baino gehiago, belaunaldiz belaunaldi transmititutako jakintzaren sinbolo bihurtzen da.

Patinaren koloreek bi elementuen arteko kontrastea indartzen dute. Irudiaren tonu ilunek eta harriaren okre eta berde ukituek material bakoitzaren izaera bereizten dute. Argiak gainazaletan sortzen dituen aldaketek eskulturaren irakurketa etengabe berritzen dute.

Harri-zulatzailea lanean, Antonio Oteizak gogorarazten digu harria lantzea ez dela soilik forma bat sortzea. Lehenik, materiala ulertu behar da; haren ezaugarriak entzun, eta barruan ezkutatzen den aukera aurkitu. Horregatik, eskultura hau eskulangintzaren balioari egindako omenaldia ez ezik, gizakiaren eta materiaren arteko elkarrizketa isilaren adierazpen bikaina ere bada.