Bildumak

ntonio Oteizarentzat lantegia ez da eszena bat osatzen duen atzeko plano hutsa. Obrako elementu guztiak —pertsonak, lan-mahaiak eta amaitutako piezak— eskultura bakar baten parte dira, elkarrekin oreka sendo eta bateratua osatuz.

Bi artisauak elkarren aurrean eserita daude, baina ez dago haien artean kontakizun zehatzik. Ez dira elkarrizketan ari, ezta mugimendu ikusgarri batean ere. Isiltasunak eta lanarekiko arreta osoak gidatzen dute konposizioa. Horregatik, artistak ez du pertsona jakin batzuk irudikatu nahi; belaunaldiz belaunaldi transmititu den ofizio baten irudi unibertsala eraikitzen du.

Erdialdean kokatutako abarketa multzo txikiak funtzio garrantzitsua betetzen du. Ez da lanbidea identifikatzeko xehetasun soil bat. Bi artisauen arteko lotura bisuala da, eta egindako lanaren emaitza ikusgai jartzen du. Bere tonu beroek arreta erakartzen dute, inguruko brontzearen kolore ilunagoekin kontraste naturala sortuz.

Eskultura ingurutik behatzen denean, hutsuneek eta gainazal irregularrek argia modu desberdinetan harrapatzen dute. Itzalek eta argitasunak etengabe aldatzen dute obraren irakurketa, eta ikuspegi bakoitzak konposizioaren xehetasun berriak agerian uzten ditu.

Abarketa-egilea ez da artisautzaren irudikapen hutsa. Antonio Oteizak elkarlanaren balioa, eskuen bidez transmititzen den jakintza eta eguneroko lan isilaren duintasuna goraipatzen ditu. Piezak gogorarazten digu objekturik xumeenen atzean ere denbora, esperientzia eta belaunaldiz belaunaldi bizirik iraun duen ezagutza daudela.