Bildumak

Paseílloa zezenketaren unerik zeremonialenetako bat da. Ekintza oraindik ez da hasi, baina plaza jada begira dago. Toreroak ordena zehatz bati jarraituz sartzen dira hondarrera eta jendaurrean aurkezten dira, errituaren duintasuna eta berehala gertatuko denaren tentsioa uztartzen dituen ibilbide labur batean.

Antonio Oteizak, hain zuzen, denboran esekita geratzen den une hori aukeratzen du. Ez du zezenarekiko topaketa erakusten, ezta mugimendu ikusgarria bilatzen ere. Hiru gizon kokatzen ditu ikuslearen aurrean, elkarrekin aurrera eginez, baina beren jantzien eta betetzen duten eginkizun publikoaren barruan eutsita. Haien arteko hurbiltasunak presentzia kolektibo sendoa sortzen du, nahiz eta irudi bakoitzak bere jarrera, tonalitatea eta izaera plastikoa mantendu.

Erdiko irudiak konposizioari oreka ematen dio. Ezkerrean, torero argiago eta lirainago batek mugimendu neurtua sartzen du beso tolestuaren eta jakaren egitura linealaren bidez. Eskuinean, hirugarren irudia itxiago eta pisutsuago ageri da; tonu ilunek eta monterak mutur horren dentsitate bisuala indartzen dute.

Oteizak ez ditu argi-jantziaren brodatuak xehetasunez kopiatzen. Lerro, ildaska eta erliebe txiki bihurtzen ditu, gorputz-enborrak egituratzeko. Horrela, jantzia ez da deskribapen hutsezko elementua: irudien arkitekturaren parte bihurtzen da, eta haien bertikaltasuna zein izaera zeremoniala azpimarratzen ditu.

Aurpegiak apenas daude zehaztuta. Ez dago erretraturik ezta izen propiorik ere; funtsezkoa plazara sartzen diren gizonen jarrera da, begirada guztiak haiengan daudela jakinik. Frontalitateak toreroak ikuslearengana hurbiltzen ditu eta paseílloa aurkezpen isil bihurtzen du.

Toreros. Paseíllo lanaren indarra ez dator ekintzatik, itxaropenetik baizik. Erliebeak errituak beldurra, erantzukizuna eta ausardia oraindik forma ordenatu batean biltzen dituen unea gordetzen du, hondarraren ziurgabetasuna hasi aurretik.