Bildumak

Trontza-zerrarekin lan egiteak indar fisikoa baino askoz gehiago eskatzen zuen. Langile bakoitzak zerra bere aldera tiratu behar zuen, eta ondoren mugimendua askatu, kideak kontrako noranzkoan jarrai zezan. Erritmoa galtzeak ebaketa moteldu edo tresna trabatzea ekar zezakeen. Horregatik, lanaren oinarria esperientzia, koordinazioa eta bi pertsonen arteko ulermena ziren.

Antonio Oteizak elkarrekiko mendekotasun horren inguruan eraikitzen du eszena. Bi gizonak erliebearen muturretan daude; egurrak bereizten ditu, baina tresna berak lotzen ditu. Bi gorputzak erdialderantz makurtzen dira, beren ahalegina erresistentzia egiten duen materialean bilduz.

Zerra da konposizioaren ardatz nagusia. Haren lerro horizontalak ia obra osoa zeharkatzen du, eta hortzen segidak ebaketaren gogortasuna ikusgarri egiten du. Erdiko bolumen trinkoak langileak urruntzen ditu elkarrengandik, baina, aldi berean, ekintza berean lotzen ditu.

Eskultoreak alferrikako xehetasunak baztertzen ditu. Aurpegiak eta ingurunea apenas daude iradokita; gorputzen jarrerak, distantziak eta tresnak berak ematen diote zentzua eszenari. Gainazal irregularrak eta patinaren tonu-aldaketek presentzia fisiko handia ematen diote erliebeari, egurraren zimurtasuna eta lanaren nekea gogoraraziz.

Trontzalariak mekanizazioak ia desagerrarazitako lanbide baten memoria gordetzen du. Aldi berean, denboraz kanpoko ideia batzuk ere adierazten ditu: konfiantza, ahalegin partekatua eta bi indar bereizi mugimendu bakar bihurtzeko gaitasuna.